Bir Erkeğin Zihninde

Zorlama bir tanışma öyküsü

2012-01-19T22:51:00.002+02:00

Geçen Cuma günü yılbaşında emekli olanlara verilen bir iş yemeğine katıldım. Diğer iş yemeklerinden herhangi bir farkı yoktu. Herkez her zamanki gibi kendi grubu ile beraber oturup muhabbettini orada çevirdi. Kendi grubundan uzak kalanlar ise yanındakilerle ilk içkisini içtikten sonra “ben diğer arkadaşlara da bir bakayım” diyerek kendi arkadaşlarının yanına gitti ve geceyi orada bitirdi. İçkiyi bünyesinin kaldıracağından fazla içenler de bana iş yemeklerinde az içki içme kararımın doğruluğunu bir kez daha kanıtladı. En son birisi ile tuvalette karşılaştım ve ona tuvalet kapısının ne tarafta olduğunu tarif ettim. Tarifimin yetersiz kaldığını arkadaşın kapıya ettiği küfürlerden anladım ve koluna girerek kendisini departman arkadaşlarına teslim ettim. Ona eşlik ettiğim 20 metrelik mesafede konuştuğumuz konu Bulgaristan sınırındaki kaçak alabalık avcılığıydı. Düşünün yani kafa o kadar güzeldi.

Dönüş yolunda arabada 4 kişiyiz, yanımda oturan arkadaş herhangi bir konuya kafayı taktı ise bu gerçekleşene kadar karşısındakini yoran, hayır’dan anlamayan ve aklınızdan “allah bunun karısına sabır versin, nasıl tahammül ediyor” diye geçirten insan tiplerinden. Yol esnasında bana “ciddi bir beraberliğin var mı?” gibi sorular sormaya başladı. Belli ki birşeyler peşinde. Sonunda “abi sen kaçlıydın” diye sordu “78’liyim. Sen kaçlısın” dediğimde “80’liyim. Hımm, onun yaşıda benden büyüktü. Tamam” diye kendi kendine konuşarak kafasında bir plan yaptı ve anlatmaya başladı.

Bunun eşinin kankası bir kız varmış aman şöyle iyiymiş, böyle iyiymiş. Kız doktormuş ve doğuda çalışıyormuş. Şimdi de eşi ile dışardalarmış, kız bunu çok beğeniyormuş çünkü bu eşine çok baskı uygulamıyormuş.Oda baskıcı olmayan bir erkek istiyormuş, bende çok baskı uygulayacak bir erkek değil daha modern bir erkek görüntüsü varmış, istersem beni tanıştırırmış falan. İyiymiş hacı dedim ben bunu başımdan atmak için ama muhabbetteki iki cümleyi de tabiki kafama kazıdım. Van’da çalışıyor ve yaşı benden büyük.

Ertesi sabah pat telefon “dün akşam bahsettiğim kızla tanışmak istersen, seni kahvaltıya bekliyoruz.” “Yok hacı. Ben kahvaltımı yaptım. Zaten bugün maç günü, birazdan kuzene gideceğim, başka zaman” diye salladım. 10 dakika sonra mesaj “ başka zaman olmayabilir, ben seni alırım” Gitmek istemiyorum ama bundan da habire mesaj geliyor. “Kahvaltı yaptıysan, çaya gel ” Bu muhabbet yarım saat kadar sürdü adam habire bir alternatifle karşıma çıkıyor, gelmek istememem onun umrunda değil o illa beni o kızla tanıştıracak. En sonunda “Gel al o zaman“ dedim.

Onun bilmediği şey ise ben istemeden birşeye katılsam bile genelde bir b planı oluşturur ve ortamdan kısa zamanda sıyrılırım. Bu konuda da iyi olduğumu düşünürüm. Planı hemen kafada yaptım. Gs maçı ve kombinesi olan bir adam olarak önce torbaya forma ve kaşkol koyuldu. Kuzen arandı saat 1’de beni ara ve kurtar diye durum özetlendi. Çocuğa 12’de gel beni al haberi verildi. Herşey için toplam 1 saat ayırmıştım. Gayet idealdi.

Neyse çok uzatmayayım geldi beni aldı ve bunlara gittik. Kızlar geceden kaldıkları için durumları pek iç açıcı değildi. Onlar kahvaltılarını yaptılar, ben çayımı içtim, biraz muhabbet ettik ve kuzen planladığım gibi beni arayıp kurtardı. Arkadaşla beraber evden çıktık. İlk başta yolumun metrobüs olduğunu söyledim sonrasında “hacı kar yağıyor. sen beni eve bırak, üzerime daha kalın birşeyler giyeyim, maçta üşürüm“ diyerek güzergahı eve çevirttim. Kuzene kızın notunu 3,5’dan 4 olarak bildirdim.

Sonrasında eve gittim, bi güzel yayıldım. Gs ile ilgili son bilgileri alıp saat 16:00 gibi evden çıktım. Kafamda Karabük maçını canlandırdım ve tabiki de galip geldik. Kar, elektriklerin olmaması, metronun çalışmaması vb ulaşım zorluklarından dolayı maç öncesi klasik Levent buluşmasına gidene kadar 2 saat geçti. Ulan memleketin elektriği tek bir yeremi bağlıymış diye bayağı bir söylenip arkadaşlarla birbirimizi gazladık. Türkiye'nin 3. dünya ülkesi olduğuna bir kez daha kanaat getirdik.

Salı günü eleman serviste yanıma geldi. Konuşamadık banada eşim sorup duruyor, ne diyorsun dedi. İçimden geçen cevap “Güzel desen değil, yaş 33 ve Van’da çalışıyor. Hacı sen neyi zorluyorsun“ idi fakat cevabım “istanbul- van zor abi, artı kız doktor benden çok kazanıyordur. Bu beni yorar. O yormaya değecek bir etkilenmede yok“ oldu Bir kere konuşmaya başlamıştım, gaza gelip "şimdi çocuk istesen bunların yaşıda çok uygun değil“ potu ile konuşmayı bitirdim. Elemanın verdiği cevaplar haklısın, doğrusundan ibaretti. 2 dakika sonra bana Cuma günü bu kızında katılacağı bir programlarının olacağı, oraya gidip kıza mesafeli davranırsam zaten mesajı vereceğimi, bunu yapmak isteyip istemediğimi sordu. Aklıma facebook’dan pazarları gelen ve o haftaki arkadaşlarınızın doğum günlerini yazan mail geldi. Yok hacı o gün bir arkadaşımın doğum günü var, orada başka bir kızla tanışacağım dedim ve bunu salladım. Arkadaşımın doğum günü hakikaten vardı, beni bir kızla tanıştırmak istiyorlardı ama doğum gününde tanışma muhabbetini ben uydurmuştum. Tamam falan dedi ve konu kapandı. Bende iron maiden'a geri dönerek huzuru tekrar buldum.

Akşam oyuncu arkadaşım aradı ve benim serviste uydurduğum doğum günü senaryosunu bana söyledi. Bunların evinde buluşacaktık ve beni hem bu kızla tanıştıracaklar hemde doğum gününü kutlayacaktık. Ulan Antares kalbin temizmiş ne yazmışsın be oğlum dedim kendi kendime.

Bu davetin üzerinden 1 saat geçti, beraber kombine aldığım arkadaşlarımdan birisi beni aradı. Bu zorlama tanıştırma muhabbetini Cumartesi maça geleceksin gelmeyeceksin geyiği yaparken oğlum sabah esir oldum diye ona anlatmıştım. “Kanka senin eleman beni aradı. Eşinin bir arkadaşını benimle tanıştırma istiyorlarmış ve Cuma gecesi takılmaya davet etti. Bu sana gösterdikleri kız mı“ dedi. “Kanka 2 saat önce bana söyledi, olmaz dedim şimdi sana mı sekti o kız. Takılacaksan da bol alkol al“ dedim ve görüşümü bildirdim.

Bakalım yarın akşam doğum gününde tanışacağım kız nasıl çıkacak. Merakla bekliyorum.

Anne Ziyareti

2011-12-30T12:33:00.001+02:00

Bir önceki yazımdakısaca bahsettiğim kitap olan Psikoanalist’i bitirmek için Salı gecesi yatağauzanmış, kaldığım yerin öncesindeki 2-3 sayfaya göz atarken telefonum çaldı.Saat 23:30, arayan annem. “Hayırdır anne, ne oldu?” dedim endişeyle. “Bir şeyyok oğlum. Yarın Hülya teyzenler İstanbul’a geliyorlamış, beni de davetettiler. Ne dersin geleyim mi sana?” dedi. “Aman anne, bende bir şey oldu zannettim. Zaten seniçağırıp duruyorum, atla gel” dedim.

Kendiparasını kazanan, yıllardır bekar yaşamaya alışmış ve 30’lu yaşlarına gelmişbir erkek için anne ziyareti geçici rahatlama günleridir. Bu ziyaretlerin kendiiçinde şaşmayan bir döngüsü de vardır. Şimdi bu döngüyü kendi yaşadıklarımdanve gözlemlerime dayanarak anlatayım.

İlkhafta en güzel zamandır. Anne özlenmiş, anlatacak şey çoktur. Kapıyı birisininaçması hoşumuza gider. Tek başımıza yaptığımız makarna ve omlet türevleriyerini günlük 2-3 çeşit sevdiğimiz yemeklere bırakır. 3. bilemedin 4. gün yemekyenildikten sonra “oğlum yarın ne istersin?” sorusu ile karşılaşırız. Günlük2-3 çeşit farklı yemek pişirtmiş, 3-4 günde çeşit çeşit yemek yemiş normal birinsanın cevabı otomatik olarak “ ne istersen pişir anne” dir. ”Dünden kalanmakarnanın yanına köfte kızartsam yermisin yoksa başka bir şey mi yapayım? ”sorusuna karşılık olarak “yorulma sen, öyle yapalım. Çayı demledin mi?” der vebilgisayarın başına geçeriz.

Bizeher zaman az gelen 2-3 tencere ile annelerin nasıl o kadar çeşitli yemekyapabilmesi ise ayrı bir olay olup önceki akşamlardan kalan yemekler ya anneninöğle yemeği olur yada plastik kaplara yerleştirilip ağzı güzelce kapatıldıktansonra buzluğa koyulur. Bu yedek yemekler genelde anneler ile telefondakonuşulurken “dolaptaki köfteleri yaptın mı?” ile hatırlanır. Cankurtarandır.

Yemektensonra çay veya kahveni içerken maçını rahatlıkla izleyebilirsin. Anneler maçizleyen oğluna çok karışmazlar. “İzle oğlum sen maçını zaten bütün günçalıştın“ der üstüne birde seni şımartırlar. Yapman gereken tek şey anneninmeyve veya kuruyemiş getirirken soracağı “maç kaç kaç veya yeniyormuyuz”sorularına cevap vermektir.

Bubir haftalık sürecin bir başka olmazsa olması ise temizliktir. İşe ilk öncebanyo ve mutfaktan başlanır. Evde sizin yerini hemen söyleyemeyeceğiniz çamaşırsuyu, lavabo açıcı vb kimyasallar bir anda ortaya çıkar ve bir bakarsın evpırıl pırıl olmuş. Annenin geldiği 3. veya 4. günde ise eve bir temizlikçigelir ve farkını hiçbir zaman anlamadığımız detay temizlik başlar. Buradatemizliğin detayını anlamasak bile eve gelince banyodaki aynanın veya halınınne kadar temiz olduğu söyleyerek anneden detaylı bilgi alabiliriz. Süper olmuş,iyiki gelmişsin gibi iltifatlarla annemizi de sevindirebiliriz.

İşebirde çamaşır tarafından bakarsak bütün çamaşırlar, çoraplar, gömlekler birkaçgüne yayılarak yıkanır. Bu çamaşır turlarından birisi temizlikçinin geleceğigünden önceki gece hatırlanır ve gece 10’dan sonra yıkanmak istenir. “Yarınyıka be anne, gecenin bu saatinde ne gerek var“ dediğimizde ise “Aman oğlum neolacak“ derler ve makine çalıştırılır.

Çamaşırlarlaeş zamanlı planlanan bir başka iş ise ütüdür. Ütü işi genelde eve gelentemizlikçi kadına ihale edildiği için diğer işlerle ütü arasındaki zamanlama annelerinkafasında otomatik olarak kurulur.

Kısacaözetlemek gerekirse çeşit çeşit yemeğimiz var, evimiz tertemiz, çamaşırlaryıkanmış ve ütülenmiş. Hayat konforumuzu arttıran bir eğri var ise bu eğriyukarıya doğru pik yapmış durumda.

Konforeğrisinin artışı yaklaşık 1 hafta sürer ve sonrasında yükseldiğinden daha hızlıbir şekilde inişe geçer. Şimdi de bu durumu anlatmaya çalışayım.

İşeilk olarak evde sizin kurduğunuz düzene müdahale ederek başlarlar.Kültablasının koyulduğu yerden, çatal bıçağın dizilişine çorap dolabındansürahiye kadar el atmadıkları şey yoktur. Sizin kendi kendinize bir düzeninizolduğu hiç önemli değildir. İlk önce kibar bir şekilde uyarırsınız “Annebunların yerini değiştirmişsin.“ Hemen alınganlık yapılır ve “ Ben gidince seneski yerlerine koyarsın. Zaten 1 hafta kalıp gideceğim, bırak elimin altındaolsunlar“ Kendi kendine “Uzatmayayım. Annem sonuçta“ dersin. Bu ufakmüdahaleler daha sonra gizliden gizliye bir güç savaşına dönüşür ve bu savaşınkazananı her zaman annedir.

Yaş30’u geçtiği için bir başka gerginlik yaratan konuda hala bekar olmamızdır.“Oğlumbiraz sağına soluna bak, etrafta o kadar kız var.“ ile muhabbete giriş yapılır.Yayılmış olduğumuz yerden “Bakıyorum zaten ama etrafta istediğim gibi kız yok“ cevabınıveririz. “Senin kriterlerin yüksek, kriterlerini düşür“ gerek annelerimizingerekse de herkezin verdiği tek akıldır. Bu muhabbet sürekli kendini yinelemeyebaşladıkça bizim cevaplar ve ses tonumuz giderek sertleşmeye başlar. “Tamam busondu! Sanki ben senin kötülüğünü istiyorum“ ile anne durumu 2-0 yapar.

Yalnızyaşamaya alıştığımız için işten eve gelip tek başımıza birşeyler yapmayıseveriz. Bu kimi zaman kitap okumak kimi zaman film / dizi izlemek veya birşeyleriçmektir. Mesela film izlemek için odamıza çekiliriz annemiz o sırada masayıtoplamak, bulaşık yıkamak gibi birşeylerle meşguldür ve birkaç dakikada biriçeriden “Bugün kardeşinle konuştum“, “Teyzen aradı“ gibi sülalenin son durumuylailgili bilgileri verir. Film mahvolmasın diye durdurup yanına gideriz, muhabbetçok kısa sürer. Filme devam ederiz konular birbirini takip eder. Feriha, Hürremvb diziler izlenmeye başladığı zamanlarda ise televizyonun sesi iyice açılır vesenin izlediğin her ne ise onun sesini bastırır. Birkaç kere “Anne sesi kısarmısın,olduğu gibi içeride“ diye sesleniriz ve ses kısılır. Ses kısılmasına kısılırfakat ilgilendiğimiz şeye karşı konsantrasyonumuzda sıfırlanır. Birşey yapamayacağımbari uykumu alayım der ve yatağa gider, uykuya dalırız. Uyuduktan yarım saatsonra içeriden gelen televizyon sesiyle uyanınca sinirlere hakim olamayıp sertbir çıkış yaparız. O gece annemiz cevap olarak televizyonu kapatır ve sessizceyatağını hazırlayıp yatar. Ertesi günkü hareketleri ile bir önceki gecekırıldığını belli eder ve skor 3-0 olur

Bugerginliklerden uzaklaşıp arkadaşlarımızla birşeyler içmek için dışarı çıkarken“Ulan kadını da evde tek başına bıraktık, ayıp oldu“ diyip vicdan yaparız.Muhabbet güzelleştikçe daha fazla içmek isteyip içemez, kendimizi eve geç vekafa güzel gitmemeye şartlandırırız. Bir şekilde gecenin sonuna kadar oturur veherkez mutlu bir şekilde ayrılırken mutsuz ve ayık olan tek adam biz oluruz.

Bugerginliklerin sıklığına bağlı olarak annemiz 2. veya 3. haftada kendi evinegeri dönme kararı alır. Gitmeden önce “Hangi gün gideyim“ diye ağzımız aranır.“ Gitme, biraz daha kal“ dememiz işe yaramaz. Ya arkadaşlarıyla bir günü yaödemesi gereken taksitleri yada onunda kendi işleri vardır. Giderken aradakigerginlikler karşılıklı olarak unutulur ve annemizi “2-3 hafta sonra tekrargel“ diye davet ederiz.

Haftasonu Uyuşukluğu

2011-12-20T22:27:00.000+02:00

Uyuşukluğun ve üşengeçliğin ne kadar güzel ve boşbirşey olduğunu bu hafta sonu birkez daha yaşadım. Öncelikle şunu belirtmemlazım ki yüksek sesle ve hızlı konuşan, sürekli birşeyler yapmak isteyen,sağında solunda yapacak birşey bulamayınca “bari dışarıda bir tur atayım, enkötü gider bir kahve içerim” diye trafiğin bile gözünü korkutmadığı tiplervardır ya. İşte ben onlardan değilim.

Bu hafta sonu için planım bir arkadaşımın (damat)düğününe katılmaktı. Düğüne gidince sağa sola bakar hoşuma giden bir kız olursaonun tipini kafaya kazır ve dönüşte arkadaşa sorardım. En kötü ihtimal iledüğünde içip kafayı bulan birileri illaki çıkar onların içinden bir tanesinifavori olarak belirleyip muhabbetini, halay çekişini ve göbek atmasınıgözlemleyip yanımdaki arkadaşlarla beraber kafa yapardım. Damat bize sadecenikah davetiyesi verip düğün davetini sözel yapınca diğer elemanlarla aramızda“napıcaz lan” konuşması yapmaya karar verdik. Konuşma sonucunda damatın belkidüğün salonunun limitini doldurduğu belki de kız tarafı kalabalık olduğu içinbize yemek daveti veremediğini, önemli olanın gidip altını takmak olduğunakarar verdik. Altın takma işini de aramızdan nikah salonuna 15 dak. mesafedeoturan arkadaşa verdik.

Bu sırada kendi kendime ulan gitsem mi gitmesem miikilemi yaşıyordum. İkimizde İstanbul’dayız, gitmezsek çocuğa ayıp olur amaCumartesi günü benim 14:30’da Kadıköy nikah salonuna ulaşmam köprü trafiği ileen az iki saat sürer. İki saatte geri gelsem etti sana 4 saat. Damat ile nekadar görüşeceğim? En fazla 20-30 saniye. Değmez be hacı diyerek gitmemeyekarar verdim.

Bu durumda yeni hedefim belliydi. Cuma gecesi şortumuve tshirtümü üzerime çektikten sonra Pazartesi sabahına kadar üzerimdençıkartmamak! Cuma gecesi eve geç geldiğim için haftasonu için alışverişyapamamıştım ama Migros evin tam karşısında olduğu için oraya gitmeyedeüşenmezdim ya.

Cumartesi sabahı kalktım, annemden son kullanımı 2-3gün geçmiş olan yumurtadan zarar gelmeyeceğinin teyidini aldıktan sonraomletimi yaptım. Kahvaltıdan yarım saat sonra nasıl olsa bomboşum diyerekkahvemi hazırladım, ilk kupamı içerken nette gazeteleri okudum hatta facebook’agirip saçma sapan videoları falan izledim. Böyle bomboş mutlu bir şekilde zamanöldürüyor evimin karşısındaki migros’a gitmemek için kendi kendime bahaneüretmeye çalışıyordum. Bahane üretemeyince uyumaya karar verdim.

Uyumadan öncede busıralar okuduğum Psikoanalist kitabına devam edeyim dedim. Kitabınilk yarısı biraz zorlayarak okutuyor fakat ikinci yarısından sonra esas oğlanbir coşuyor ki bu kadar olur. O ezik adam gitti yerine Ezel geldi sanki.Planlar, kurgular, oyunlar falan heyecanla okuyorum. Neyse kitabı okurkenistediğim gibi uykuya daldım.

Derin derin uyurken zırt telefon çaldı. Baktım kuzenarıyor. “Müdür naber, atla gel abimlere“ “Bakarız“ “Ne bakarızı oğlum, neyapacaksın evde uyuz uyuz tek başına. Kaldır kıçını, gel işte“ “Tamam hacıkonuşuruz“ diyip kuzeni salladım. Birbirimizin ses tonundan ne yaptığımızıanladığımız için kasmasınıngereksiz olduğunu anladı ve “Uyanınca gel“ dedi kapattı.

Bu konuşma ile benim uykuda kaçmış oldu. Birşey yapmakistiyordum ama ne yapacağımı bilmiyordum. Öyle boş bir durumdaydım ve bu boşlukhoşuma da gidiyordu. Hadi dedim daha fazla üşenmede çık bir hava al, Migros’afalan git. Migros’a gitmek için evden çıkana kadar spider soliter iletemizinden 1 saat daha yedim. Günlük kıyafetler içinde en salaş olanlarıgiydim, ipod’dan bi iron maiden şarkısı seçip evden çıktım.

Asansörde iken diğer kuzen aradı “niye gelmiyorsun,gelirsen memnun olurum. Bak teyzende burada“ “Abi alışverişe çıkıyorum, akşamelemanlarla buluşacağım. Ben gelemem“ dedim. “E iyi sen dinlen o zaman“ dedi.Sağolsun kasmadan kapadı.

Nihayet Migros alışverişi için evden çıktım ve efendice alışverişimi yaptım. Bu seferdeMigrostaki kasiyer kızla kasalarında temassız işlem yapabilip yapamadıklarıüzerine saçma sapan bi inatlaşma yaşadık. Kıza diyorumki “Aldığım zaten 30liraaltında şifre mifre ne ben ne millet beklesin geçirip gideyim şuradan“ “Buradao özellik yok diyor“ “Yahu nasıl olmaz 2 gün önce burada kullandım“ diyorum“Beyefendi bu kasalarda o özellik yok“ diyor. “Dene o zaman“ dedim. Denedi ve“Aaa, oluyormuş “ diyerek şirin olduğunu düşündüğü gülümseme ile suratıma bakmaya başladı. Egom tatmin olmuştu,bende ona gülerek ve içimden gerizekalı diyerek eve doğru yola çıktım.

Eve dönünce yemek hazırlamakla zaman öldürdüm. Sonrasında kahvemiyapıp dexter izlemek için bilgisayara oturdum ve oyunculukla uğraşan birarkadaşımdan telefon geldi. “Hacı naber? “ “İyidir senden naber“. “İyidir.Akşam napıyorsun? Taksime gel“ dedi. Evden çıkmamaya inat ettiğim ve trafikgözümde çok büyüdüğü için “Arkadaşlar geliyor onlardan haber bekliyorum. Neoldu? “ dedim.

Birkaç hafta önce ben, oyuncu ve oyuncunun kız arkadaşıberaber brunch’a gitmiştik. Bu ikili orada bana kız ayarlamaya karar vermişti.Oyuncu arkadaş kuzenle bana olan sevgisinden bizi kendi sevdiği ve beğendiğikızlarla evlendirmek gibi bir misyon edindi. Biz saçma sapan kızlarlaevleneceğiz diye korkuyor. İşte oyuncunun kız arkadaşı kendi arkadaşlarındanbir kıza benden bahsetmiş, kızda benimle tanışmak istemiş. İyi bir kızmış,güzelmiş falan. Benimle o kızıtanıştırmak istediklerini söyledi. “Kardeşim birelemanlarla konuşayım, bana gelmiyorlarsa gelirim“ dedim. 5 dakika sonraaradım “Çocuklar köprüdelermiş, başka zaman tanışalım hatunla“ dedim. Tamam, ben başkabir zamana buluşma ayarlayacağım dedi ve telefonları kapattık.

Dexterın ortalarında telefon tekrar çaldı. Vay arkadaşne çok sevenim varmış diyerek telefonu açtım. Bu sefer arayan aynı sitedeoturduğum bi arkadaşım. “Kanka yarın sabah napıyorsun? “ “Hiçbirşey“ “Tamam,beraber kahvaltı yapalım mı? “ İçimden illa beni dışarı çıkartacaksınızdiye geçirip “Olur, kanka“ dedim “Yapalım. Nerede? “ “Buralarda biryerdeyaparız, ben bi arkadaşımla geleceğim. “ “Tamam, görüşürüz“ dedik. Dex'e geri döndüm.

Buradaki kritik kelime arkadaşım idi. Erkek olsa isimverir veya söyleme ihtiyacı bile duymazdı. Kız olduğu için böyle diyordu. Ne oluyorlan bana bugün böyle, dur bakalım kısmetim mi açıldı ne oldu acaba dedim. Taksim’de açılan kısmeti kendim kapamıştım ya odaayrı bir şey.

Bir gazla dexter’ı bitirdim. Son bölümde ne olacak,dex nasıl kurtulacak falan diye olası senaryoları kafamda yazarken bir telefon daha.Bu kez arayan teyzem. Sabah kahvaltıya çağırıyor. Bu sefer yalan söylememeninhuzuruyla arkadaşımla brunch’a gideceğiz dedim teyzemi de geçiştirdim veparalel evrenler, zaman vb konularla ilgili bir film izledim. Film bitincefilmin felsefesi hakkında düşündüm, şu paralel evren ve zaman kavramları kafamayattı. Olabilir dedim kendi kendime. Sonra tekrar kitaba daldım ve uyudum.

Gecesaat 5 gibi tuvalete kalktığımda telefona mesaj geldiğini gördüm. “Kankakahvaltı iptal. Konuşuruz“ diyen bi mesaj. Saat 04:30da atılmış. Oha be oğlumhalamı ortamdasın dedim ve uyumaya devam ettim.

Pazar günü ise evden çıkmama hedefine ulaşmış birinsanın mutluluğu ile kitap okudum, film ve maç izledim ve akşamın nasılolduğunu anlamadan günü bitirdim. Şimdide bu haftayı bomboş geçirdim haftayabirşeyler yapayım bari diyorum.

İş değişikliği ve Manowar

2011-12-17T23:08:00.001+02:00

Uzun zamandır aklımda olan fakat bir türlücesaret edemediğim, yakın arkadaşlarıma ve aile üyelerime belki de “yeter artıkne yapacaksan yap dedirttiğim” iş değişikliği bugün çok alakasız bir toplantıdagerçekleşen bir olay ile eyleme geçme yolunda büyük aşama kaydetti.

Adı büyük %100 bir Alman firmasında, dışarıdan gözüken ile içinin örtüşmediği,maaşının İstanbul’da tek başına “normal” yaşayan birisini muhtaç ettirmeyecekfakat çocuğu olursa onu devlet okuluna göndermeye mecbur bırakacak seviyedeverildiği bir yerde çalışmaktayım.

Cuma günü öğleden sonra Pazartesi bir Alman ekibinin geldiği ve onlarlayapılacak olan bir workshop’a adımın verildiğini öğrendim. E iyi dedim kendikendime, konuların benimle çok alakası yok. Adamların soracağı 3-5 soru olur, onlarıda cevaplar sonrasında laptop’da gazete falan okur, sağa sola sararım. Aradabir ortamdaki muhabbeti dinler ve ilgili gözükmek için bir iki cevabınıbildiğim soruyu sorup gün sonlarında da proje lideri ile beraber Almanlaraarkadan salladık mı, hem proje lideri ile kafa yaparız hem de haftayıkapatırım. Bu düşünceler ile öğleden sonra toplantıya başladık.

Adamlar her zamanki disiplinli hareketleri ile herşeyi önlerindeki deftere notalıyorlar. Arada bir “i just want to know the idea for this project” kalıbı ileneden sorduklarını açıklama ihtiyacı hissediyorlar. Sıra benim projeleregeldiğinde bende çok hızlı bir ingilizce ile adamlara konuyu anlatıp “right”çekiyorum, gariplerde benim konular onlara uzak ve fazla teknik geldiği içinkafa sallıyorlar, sonra birbirimize gülümsüyoruz ve ben habertürk web sitesinegeri dönüyorum. Ara sıra sağımda oturan arkadaşa “Boks’a başlamak için geçkaldık mı kanka?” gibilerinden sorularla rahatsızlık veriyorum falan.

Bu şekilde toplantı giderken ben sıkıldım ve aynı toplantıda olduğumuz haftasonu evlenecek bir arkadaşıma “Senin düğünde kravatı nasıl takayım?” diye birmail attım. Şimdi bu eleman benim izinden sonra sürekli kumaş pantolon giyipkravat takmama takmış durumda. Oğlum sen bu değilsin, özüne dön diyip duruyorve beni kınıyor. Benden ona kravatım nasıl olsun diye bir mail gidince de“Antaresim,senin son haftalarda kravat takman bile yeterince ağır gelmişken senne taksan birşey diyemem” diye sitemkar bir cevap geldi. “Ne var hacı artıkkazık kadar adam oldum. Kravat, kumaş falan takılayım diyorum bundan sonra”diye yazınca “biz seni uzun saç, siyah kot ve siyah t-shirt bilirdik diyerekönce ara gazı akabinde de Manowar’dan “die for metal” ’in sözlerini gönderdi.Maili atarken toplantıdaki diğer samimi arkadaşları da eklemiş ve sözlerinbaşlangıcını da koyu yapmış terbiyesiz.

Quit my job this morning said forever
I would hold my head up high
Cause i need metal in my life
Just like an eagle needs to fly

Ben bunu okuyunca bir gaza geldim ki bu kadar olur. Kulaklarımda sert gitarriffleri çalmaya, Manowar’ın çığlıkları yankılanmaya başladı. Orada Almanlarhabire birşeyler anlatıyorlar, ben kendi kendime hail and kill, god’s madeheavy metal falan söylüyorum. Oğlum ben zaten iş arama muhabbetini belki 50.kezgündemime almışım, 2012’de kriz çıkacak diye bir bahaneyle kendimi kandırmayaçalışıyorken sen bana Manowar gönderiyorsun. Aferin, iyi bok yedin diye bircevap verdim ve toplantıdaki mail grubu gülmeye başladı. Ara verildi ve müdürile proje lideri Almanları fabrikaya gezdirmeye götürdüler.

Almanlar fabrikayı gezerken toplantı odası bize kaldı. Cuma günü başkafabrikadaki müdürlerden birisini işten atmışlar haberi ile birlikte “oğlum oadam çok kuvvetliydi, bizim direktöre posta koymuştu bir keresinde, onu dakestilerse hepimizi keser bunlar” gibi beylik laflarla muhabbet başladı. Sonrabizden yaşça büyük bir abimiz “sıçtı oğlum o” dedi. Maddi olarak değil amamanevi olarak sıçtı. Şimdi dışarıda ne yapabilir o bir düşünsenize. Yıllarcaherşeye buradaki dört duvar arasından bakmış, sıkışmış kalmış. Gel diyincegelen tedarikçilerle çalışan bizim gibi adamlar dışarıya çıkınca sıçar. Bugüno, yarın biz. Bir şekilde hepimizin başına bu gelecek dedi. Ortam sessizleşti.Kendi işimizi kuralım ama cesaretimiz yok, korkağız dedim. Cesaretimiz yokdiyerek hiçbir şey olmuyor. Ne denedik de olmadı, cebimize çok değil aylık300-500 girse hangimiz kötü oldu der dedi. Yasal olarak sıkıntı yokmu?Yapabiliyor muyuz diye sordum. Kendi iş yerin ile iş yapmadığın sürece yasalolarak sıkıntı yok dedi.

Bende Manowar ve bu muhabbetin üzerine eve geldim. Yolda kendi kendime nasılbir iş yapabilirim, elimden ne iş gelir ki diye kendi kendime sordum. verdiğimcevaplara göre sevdiğim işin gözlem yapmayı, yazı yazmayı, psikolojiyi ve beniminsanları analiz edip çözmemi içermesi gerekiyordu. Öyle bir işte şu aşamadayok bari cv güncelleyeyim diye bilgisayarın başına oturdum. Zaman zaman gazagelip cv güncelleyip sağa sola gönderiyordum ama üye olduğum iş aramasitelerine baktığımda en popüler site haricindeki sitelerdeki cv’lerimin engünceli 2009’a aitti. O kadar şikayer edip yoğun bir şekilde iş aramıyorbunların üzerine birkaç yerdeki cv’mide 2 yılı aşkın süredir güncellemiyordum.Klasik Antares işte dedim ve kendimi madem mutsuzsun, seni buraya bağlayan birşey de yok dırdır edeceğine harekete geç diye motive ettim. O kariyersitelerindeki sayfalarca doldurulan alanları büyük bir sabırla tekrargüncelledim ki onları doldururken acayip sıkılırım.

Bugüncellemelerle beraber web siteside bir iş önerince tamamdır oğlum, bakisteyince nasılda kolay oluyormuş dedim. Linke tıkladım beni başka bir yereyönlendirdi,orada karşıma bir form çıktı. O formun altında da cv'nizi yükleyinseçeneği. Yeni bir form doldurmayacağım için çok sevindim ama içimden de sitebeni niye firmanın ilanına yönlendiriyorki diyede söylendim. Neyse başladımkendi cv'mi upload etmeye. Cv'mi bir türlü yükleyemiyorum. Neymiş, paşalarbelli uzantıda cv istiyorlamış. Cv zaten istedikleri uzantıda ama yok, birtürlü yüklenmiyor. O inat etti ben inat ettim, türlü denemeler yaptım amaolmadı, yükleyemedim. Sonra saate baktım geç olmuştu, hadi yatayım bari diyerekyatağa gittim.

Geçenhafta bilgisayara format attım ve ofis cd'sini kaybettiğimden beribilgisayarımda ofis yok. Bundan sonra yapacağım şey ise iş yerindekibilgisayarda cv'yi güncellemek akşam da dosyayı tekrar yüklemek. Bu sefer dahabi gazlı gidiyorum bakalım ne olacak.